vrijdag 22 november 2013

Ja ja, Yahya

Hij is achttien, hij is boos, boos op zijn ouders ook, en hij heeft boze gedichten geschreven. Je zou bijna zeggen: dat hoort bij zijn functie-omschrijving als achttienjarige. Maar zoiets komt in een heel ander licht te staan als je Yahya Hassan heet, zoon van Palestijnse vluchtelingen, en in Denemarken woont.

Yahya Hassan heeft ook een mening, en die mening komt duidelijk naar voren uit zijn gedichten. Zijn ouders hebben hun plicht verzaakt, vindt hij. Ze hebben zich teruggetrokken in hun eigen kleine vluchtelingenwereldje, het wereldje waar de mannen de Koran uit hun hoofd kennen en leven naar Gods woord, maar die er geen enkele moeite mee hebben om de Sociale Dienst te bedriegen voor een uitkering. Kinderen worden afgerost. Kortom, geen lieverdjes.

Yahya Hassan zef ook niet trouwens. Hij is uit huis geplaatst en heeft in de gevangenis gezeten voor geweldpleging. Maar hij kan er meeslepend over schrijven. Dat viel een leraar ook op. Die stimuleerde hem om door te gaan met schrijven, en half oktober lag het resultaat in de winkel: Yahya Hassan, Digte.

Anderhalve maand en 42.000 exemplaren verder werd hij op het hoofdstation van Kopenhagen aangevallen door een man van 24 jaar. De man sloeg op Yahya in en riep dat Yahya dood moest omdat hij een ongelovige was. Bij aanhouding bleek dat de aanvaller in 2007 als zeventienjarige een veroordeling tot zeven jaar cel had gekregen wegens terreur, maar dat hij na drie jaar vervroegd vrij was gekomen. Hij is van Deens-Jordaanse afkomst en heeft zijn naam laten veranderen van Abdul Basit Abu-Lifa naar Isaac Meyer.

Maar dit terzijde.

In Denemarken is nu een interessante discussie gaande over Yahya Hassan's gedichtenbundel en hemzelf: is het nou literatuur wat hij schrijft, of maatschappijkritiek? De meesten zien het als maatschappijkritiek. Maatschappijkritiek die mensen graag willen horen, valt me wel op. Ondertussen woont hij nu op een geheime plek en wordt hij dag en nacht bewaakt door de PET, de Deense veiligheidspolitie. Een bijeenkomst over zijn gedichten in de bibliotheek van Odense werd eerst afgelast maar ging later toch door, niet in de laatste plaats omdat veel mensen vonden dat hier de vrijheid van meningsuiting in het geding was. Een vrijheid van meningsuiting waarover Yahya Hassan opmerkt dat veel moslims die opeisen om hun geloof te verkondigen en kritiek op anderen te uiten, maar het liefst afschaffen als de kritiek opeens over hen gaat.


Ik ga het boekje maar eens kopen. Is hij de zoveelste knuffelallochtoon, of kan hij echt schrijven?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen